En daar zijn we weer, terug in Windhoek. In vergelijking met de vorige keer in Windhoek zijn we nu wat bruiner, wat vermoeider, dragen we prachtige beelden van mensen, landschappen en dieren bij ons, hebben we herinneringen in de maak en kunnen we zo`n 4000 km toevoegen aan ons palmares.
We wilden graag wat eerder schrijven, maar door een gebrek aan elektriciteit en internet is dat niet gelukt. Dit is dus het laatste verhaaltje, Tessa vliegt eind deze middag al terug! Ik zelf vlieg maandag.
We zijn de 27e september van Windhoek vertrokken naar de Namib desert. Hier waren de duinen en het desolate landschap het hoogtepunt. Voor de laatste 5 km naar de vallei met dode bomen en een oase was een 4 x 4 pure noodzaak. Gelukkig reden er ook jeepjes af en aan om mensen zoals ons heen en weer te brengen.
We hebben erg gelachen want ik heb zelf ook nog voor tour operator mogen spelen. Er was een Duitser die niet terug durfde te rijden en daarom met zijn 4 x 4 achter onze jeep aan wilde rijden. Na een paar honderd meter kwam hij inderdaad vast te zitten! Onze bestuurder vroeg aan mij of ik uit Namibie kwam, blijkbaar is mijn Afrikaans al mooi wat verbeterd, haha. Toen ik zei dat we uit Nederland kwamen zei hij zoiets als `maak nie saak nie`. Ik moest de jeep met toeristen verder rijden en hij zou de Duitse auto verder besturen naar het beginpunt. Toch even gevraagd of de mensen er bezwaar tegen hadden en vervolgens de 4 x 4 door het mulle zand naar de eindbestemming geploegd!
Swakopmund was chill, zon (ook al), zee en strand. We zijn er twee daagjes gebleven en hebben sandboarding gedaan. Supergaaf! Tessa is liggend op haar buik een keer of zes van verschillende duinen naar beneden gegaan. Snel ging dat joh! Tegen de zeventig km per uur. Ik heb daar gesnowboard in het zand, super om een keer te hebben gedaan.
Al schrapend met onze bodemplaat over de gravelwegen hebben we een enorme zeehonden kolonie gezien aan de kust, rock paintings en beeldhouwwerk aanschouwd en 260 miljoen jaar oude versteende dennenbomen bekeken (voor de geïnteresseerden, ze zijn ooit meegevoerd door rivieren vanuit centraal Afrika). Nog verder naar het noorden (Sesfontein) hebben we een Himba dorp bezocht, geurige karkassen uit een haperende vriezer afgeslagen en hebben we ons filmsterren gewaand door de belangstelling die mensen tonen in onze aanwezigheid.
Onderweg naar Etosha kregen we een lekke band op een vd gravelwegen. Hmmm, het zat er een keer aan te komen! Gelukkig was het allemaal vrij snel gefixed en hebben we in Outjo een nieuwe reserveband kunnen kopen. In Etosha hebben we veel leeuwen gezien, tot op 8 meter van de auto, erg indrukwekkend. Ook erg mooi om olifanten, giraffes, neushoorns en andere dieren van zo dichtbij te kunnen zien.
En verder? Tja, nog een bushman walk gedaan, gerelaxed en gewandeld op het waterberg plateau maar misschien is het leuker als jullie gewoon wat foto`s checken. Ik weet uit ervaring dat een uitsluitend positief verhaal en feel good story kan nogal saai worden!
Dus dit was het! Het was een mooie ervaring. Een mooie tijd bij de gemeente Gobabis gehad, geweldig om de mensen in Donkerbos en Sonneblom weer te zien en tot slot nog een heerlijke vakantie met Tessa gehad. Wat nu? Regen in Nederland gok ik, grrrrr.....
Iedereen die postjes op de site heeft geplaatst, me/ ons volgde, of af en toe eens de site checkte: BEDANKT!!
Tot snel in Nederland!
Groeten van Willem & Tessa
Het werk zit er op, Tessa is veilig gearriveerd en dus het logische gevolg dat we samen een lang weekend naar Donkerbos en Sonneblom zijn geweest. Het was echt geweldig!
Samen met onze 4x4 taxi driver Charles (die de 4x4 weigerde te activeren zelfs bij bijna stilstand in het dikke zand...) zijn we eerst naar Sonneblom gegaan. We kwamen aan en de mensen stonden al te wachten, ze hadden de auto aan horen komen. De auto was al zo goed als geparkeerd in Sonneblom maar we maalden nog door het zand met 2 km per uur...Grrr ik wilde er uit, dus ben er uit gesprongen.
De ontvangst was erg mooi! De mensen wisten niet dat we kwamen en waren erg verrast mij te zien. Willem, Willem, jij het toch nog gekom! Ons het gedenk jij zal nie meer kom nie! Het is ook al weer 8 jaar geleden dat ik er was maar gelukkig herkenden ze me nog! We waren allemaal erg blij elkaar weer te zien...
We hebben de dekens uitgedeeld en zijn daarna na een kleiner (nieuw) dorpje (Pietsepost) gegaan. Willie vertelde me daar dat hij altijd al had gezegd dat ik terug zou komen. `Willem was erg jong toen hij bij ons was, geef hem de tijd om de studie af te maken en te werken daarna komt hij vast nog terug.`
Vervolgens zijn we naar Donkerbos gegaan. Ook hier herkende de mensen me nog, het was echt hartelijk. Omdat niet iedereen in het dorp was, hebben we de overgebleven dekens aan April Magot gegeven zodat elk huishouden hun 2 dekens daar op konden halen. We spraken af dat we de volgende dag Donkerbos zouden bezoeken.
Terug in Sonneblom vroeg ik naar Jan, Jacob Piet en andere mensen die ik miste. Helaas bleek Jacob Piet en Ou Bles gestorven...Jacob Piet was van mijn leeftijd en ik kon het in 2004 erg goed met hem vinden. Triest. We zijn dezelfde dag nog even naar zijn graf gegaan. Jan, Januari, Willem en Marie bleken in Gobabis te zijn! Dat was balen...
Maar gelukkig hebben we ze maandag middag nog gevonden in Gobabis. Jan vertelde me dat we in Sonneblom moeten komen wonen. Tessa en ik mogen onze eigen plek uitkiezen en ze helpen ons een huis bouwen. Mooi toch?
Tja en verder? Niks veranderd daar! De meeste huisjes zijn nieuw (ze gaan meestal maar een jaar of zeven mee) maar staan vaak op dezelfde plek als in 2004. Wel een grote verandering is dat zowel Donkerbos als Sonneblom tuinen hebben en zonne-energie. Elk huisje heeft zijn eigen verlichting. De helft van de mensen doet elke dag niks anders dan hout sprokkelen, de geiten in de gaten houden, koeien van de Herero`s wegjagen, pap maken, thee drinken of de was doen.
De zaterdag in Donkerbos was leuk, we zijn zo`n 5 huisjes bij langs gegaan en wat herinneringen opgehaald. Gifblaar (dodelijke plant voor geiten en koeien) is nog steeds de talk of the town...De mensen waren erg complimenteus en vonden dat `ons baie mooi saam geblij het dai tijd`. Frederick is zelfs van plan om zijn paspoort in orde te maken en naar Nederland te vliegen...haha.
Zondagochtend zijn we naar de kerk gelopen, maar daar was niemand om 9 uur helaas. Achteraf bleek dat de kerk een uurtje vertraagd was maar toen waren wij alweer terug gelopen naar Sonneblom. `s Middags zijn we naar Pietsepost gegaan waar Willie bezig was om nieuwe pijlen voor zijn pijl en boog te maken. Abraham speelde weer zijn vertrouwde gitaar...we hebben onze mooiste middag daar beleefd. Tessa heeft nog mooie Bushmen bling bling gekocht! Twee erg mooie kettingen die Willie gemaakt heeft, hij is dan wel weer een bezig baasje...
Het afscheid was best zwaar, de mensen waren enorm dankbaar en wij ook...
Op dit moment zitten we in Windhoek lekker in onze eigen kamer bij de Cardboardbox Backpackers. Morgenochtend vroeg haal ik onze huurauto op en vertrekken we naar Sossusvlei, onze rondreis gaat beginnen!
Groeten Willem & Tessa
Alles goed in wisselvallig Nederland? Het is alweer September, de herfst nadert! De seizoenen in Namibie vinden precies tegenovergesteld plaats in vergelijking met Nederland, het wordt hier dan ook lente. De klok gaat morgen een uurtje vooruit en de temperaturen beginnen vooral `s nachts maar ook overdag behoorlijk op te lopen. Afgelopen week was het meerdere dagen tegen 35 graden, aangenaam dus.
De afgelopen weken waren vrij rustig. De honderd toiletten zijn af, 200 containers voor in de toiletten zijn in bestelling, enkele terugkoppelingen gegeven aan Smallingerland en her en der nog wat acties ondernomen. Zo heb ik contact met het Ministry of Health gezocht om proberen samenwerking te creëren, probeer ik een bedrijfje visualisaties over de do`s en don`ts van het toiletgebruik te laten maken en werk ik aan een communicatieplan.
Maar damn! Een afspraak betekent hier toch wel wat anders dan bij ons...
Volgens mij is de eerste afspraak niet bedoeld om werkelijk na te komen. Nee, het is een soort schiftingsmiddel: heeft de reden van de afspraak werkelijk prioriteit dan wordt na het missen van de eerste afspraak vanzelf weer contact met elkaar gezocht. Zo niet, dan niet en dan is er ook geen onnodige energie verspilt.
De tweede afspraak dient als middel om de persoonlijke status te pimpen: `Ja, ik weet het. Sorry maar ik kon gister echt niet komen. Mijn tante ligt op sterven, ik moest nog naar Windhoek voor een zaakje en ik had een deadline die ik moest halen!` Hmmm...een bezig baasje dus!
De derde afspraak is het alles of niets. Je belt op omdat degene niet op het afgesproken punt is. Je moet minimaal drie keer bellen, dan weet hij dat het menens is! Wordt er na de derde keer bellen opgenomen, dan wordt de vierde afspraak gemaakt...en ja hoor, business...
Wat betreft het dry sanitation project heeft de gemeente moeite om de praktisch essentiële zaken te regelen. Ik heb als politieagent toch behoorlijk lopen pushen en volgens mij hebben we allemaal wel genoeg van mijn pain in the ass rol...
Het heeft helaas niet het optimale rendement tot nu toe. Zo is het nog altijd wachten op bijvoorbeeld een ophaalschema voor de containers en een toilet gebruikers contract. En ondertussen maken politieke tegenstanders graag gebruik van het ontbreken van duidelijkheid door de mensen in Kanaan te overtuigen van het feit dat mensen recht hebben op een spoeltoilet. Hoe de politieke spelletjes hier gespeeld worden is me niet duidelijk. Helaas kan ik niet op de stoel van de ambtenaren hier gaan zitten en zelf de nodige actie ondernemen. Volgende week is er een meeting over Kanaan, kijken of we wat duidelijkheid kunnen krijgen daar!
Nog twee weekjes en dan is het alweer half September. Mijn periode hier loopt al aardig op t ende. Tessa komt de 18e en dan gaan we samen leuke dingen doen en het mooie Namibië verkennen! We kijken er erg naar uit. Voordat het zover is hoop ik nog wat steentjes aan het dry sanitation project bij te dragen. Ik heb een mooie tijd (gehad) en wil dan ook graag afsluiten met een goed gevoel. Ik ga mijn best doen om de afsluitende huisbezoeken bij de toiletgebruikers zo informatief mogelijk te laten zijn. Hopelijk kan ik ze alle ins en outs van een ophaalschema vertellen en hen de gebruikers contracten laten ondertekenen!
Cheers!
Tot nu toe heb ik eigenlijk alleen maar goede, aardige, positieve, welwillende mensen leren kennen in Namibie. Mensen die je graag een helpende hand toesteken en sociaal zijn. Sinds maandag weet ik dat er ook andere mensen zijn. Ik denk dat Namibie al het goede buiten de muren van het ministry of home affairs and immigration houdt, en dat ze al het slechte binnen die vier muren opsluiten..
Na een half uur voor een lege balie gestaan te hebben legde de vrouw, die rustig een krantje aan het lezen was, na vriendelijk aandringen van iemand voor mij in de rij, met tegenzin haar krantje weg en besloot om de rij van 20 mensen dan maar te helpen. Ze ging zitten en vertelde me dat mijn toerist permit aanvraag (tot 22 Okt) was goedgekeurd!! Joehoe!! Als ik bij die andere balie even wilde betalen. Ja hoor!
Ik kom terug bij de eerste balie, krijg mijn paspoort en zie een `verlenging` tot 10 Augustus. HUH? Ik mocht al tot 26 Augustus blijven, hoe kun je me dan een `verlenging` geven tot 10 Augustus?! Kut, klote! Praten word ons onmogelijk gemaakt door de zorgvuldig op geluidsdempende kwaliteiten geteste plastic wand. Ik word via een papiertje op de hoogte gesteld dat ik bij Ernest moet zijn, de office manager immigration. Zo dacht ze, die is weg. Volgende!
Ik stel me voor aan Ernest en vertelde hem dat er naar mijn idee een foutje moet zijn gemaakt omdat ik maar verlenging tot 10 Augustus had gekregen. `So, you think you are the expert now!?` Ehhh, nee. Maar het is als toerist toch mogelijk om een verlenging te krijgen van 3 maanden? `No, you are misinformed.` Hmmm...wat een lul! Ik weet dat het kan... Ik geef aan dat ik 120 dekens wil doneren aan Donkerbos, dat dat (vanwege logistieke redenen) nog niet heeft kunnen gebeuren en pas begin oktober kan. Helpt ook niet. Helaas kan ik hem niet zeggen dat ik vrijwilligerswerk doe bij de gemeente omdat ik op een toerist permit het land in ben gekomen! Vrijwilligerswerk of gewoon werken is dan verboden...Uiteindelijk neemt Ernest neemt mijn paspoort mee, maakt van 10 Augustus, 10 September en laat me achter bij de receptie. Hier schieten we nog niks mee op!! Tessa en ik willen reizen tussen 17 Sept en 12 Okt.
Gelukkig kom ik iemand tegen die me wil helpen (werkt er denk ik nog niet zo lang). Met hem gaan we van de ene naar de andere persoon. De hulpvaardige reacties varieerden van: `Not my department` en `You should have made an appointment` tot `I am eating my early lunch`. Ondertussen komen we Ernest nog een keer tegen voordat we bij de vijfde persoon, de deputy manger aankomen. Nee, kan me ook niet helpen. Hij vraagt zich af voor welke NGO ik werk als ik dekens wil doneren....Uiteindelijk spreek ik om half zes zelfs nog de chief of home affairs and immigration. Maar nee, mij rest slechts 1 optie en dat is de honourable minister of home affairs and immigration zelf via een brief vragen om een uitzonderingspositie. Jaja...en dat gaat lukken....
Teleurgesteld ga ik terug naar de cardboardbox backpackers in Windhoek. Denkend dat we de reis wel kunnen vergeten...De volgende ochtend weer naar de receptie gegaan en gezegd dat ik Ernest wilde spreken. Ernest riep me naar boven. Terwij ik stond de wachten voor het stalen hek drukt Ernest zijn vinger in het vingerprint apperaatje; de deur ging open.
Ik kom op een kamer met 2 andere immigration officers. De een speelt met zijn telefoon, de anders leest een krant. Ernest komt er bij zitten en ik moet mijn verhaal vertellen: toerist, 2004 hier geweest, prachtig land, altijd willlen terugkomen, dekens doneren in donkerbos sonneblom, al jaren deze reis gepland met vriendin, ze kon niet eerder komen ivm werk...`Jouw story is cock! One time you say this, the other time you say that`.
Ehmm, nee hoor! Ik leg uit dat het precies overeenkomt met wat ik verteld heb op het aanvraagformulier. Okee..., hij lijkt overtuigd en zegt me dat ik mijn ticket moet rebooken. Ernest is het er niet mee eens...Uiteindelijk moet het maar dan, ik moet mijn ticket vandaag nog rebooken naar rond de 20 Okt en om 15.00 uur terugkomen. Misschien dat ze dan iets kunnen doen. Zeg maar dankie zegt Ernest. Ik zeg, maar natuurlijk bedankt ik ben erg blij! `Ha`, zegt Ernest, `Se maar nie dankie nie, jij het jouw permit nog nie`. Okeeee.....
Drie uur, ik ben terug met mijn paspoort en nieuwe ticket. Hup, inleveren die hap, maar ze hebben `geen tijd` voor me. Kom morgenochtend 9 uur maar terug. s Avonds hoop ik maar dat ze me niet natrekken via internet b.v. en er achter komen dat ik bij de gemeente werk...Tja wat gaat er dan gebeuren?
Woensdag 9 uur. Ik vraag de receptionist of ze Ernest wil bellen ik heb een afspraak met hem. Ze is te lui om op te staan en wil het eigenlijk niet doen. Als ik bel neemt ie toch niet op zegt ze... Uiteindelijk doet ze en geeft ze de telefoon aan mij. `Yes, no, I do not have time. Come back at eleven`...
Opnieuw sta ik voor de stalen deur. Ik wil Ernest niet roepen want, ik heb het gevoel dat ie daar wel eens sjagerijnig van kan worden. Ik wacht tien minuten en er komt iemand van boven die dezelfde gang in moet. Hij legt zijn vinger op de plaat en we lopen de gang in. Ik word Ernest zijn kamer in geleid en hij zit daar met dezelfe kerel van gister. `Are we done with this guy?` Ik denk: Ja ja ja! Ik moet op de gang wachten. Na een half uurtje hoor ik een paar stempels knallen en krijg ik mijn paspoort. Ik kijk op de stempel en er staat permitted to stay untill 15th October!
Joehoe!!
Na Ethosha wilde ik graag weer plannen gaan maken voor de komende tijd bij de gemeente. Presenteren en informeren op High Schools, dry toilets bij preschools realiseren, samenwerking met beroepsonderwijs opstarten en nog wat dingetjes...
Helaas kwam ik er de 16e Juli achter dat mijn toeristen permit de 20 Juli zou verlopen. Dat was niet de bedoeling...het had te 20e van Augustus moeten zijn! Het was nu te kort dag om e.e.a te regelen in Windhoek. Ik heb nog een dag presentaties gehouden op du Plessis en ben vervolgens de 19e vertrokken naar Botswana. Dit alles in de hoop dat ik bij terugkomst in Namibie een nieuwe permit voor 3 maanden zou krijgen. Helaas is dat niet gelukt...ik heb slechts mijn 3e maand gekregen (waar iedere toerist recht op heeft), tot eind Augustus dus.
Nu zal ik maandag naar Windhoek gaan om alsnog via de officiele weg verlenging aan te vragen. Hopen dat het lukt!! Het zou echt kut zijn als het niet doorgaat want dan kunnen Tessa en ik onze reis in Namibie op onze buik schrijven en kan ik de afronding van de bouw vd toiletten met bijbehorende awareness campaign niet meemaken/ uitvoeren...
Voordeeltje van dit alles is dus wel dat ik naar Botswana ben geweest. Naar Maun, in de Okavango Delta om precies te zijn. Donderdag ochtend vroeg werd ik door Graham afgezet bij de grens en na een klein uurtje had ik al een lift te pakke, rechtstreeks naar Maun! Ideaal, want ik had er al op gerekend een tussenstop in Ghanzi te moeten maken. Na 600 km ben ik gedropt bij de Old Bridge Backpackers. Mooie plek en mijn starpunt voor een driedaagse trip de delta in!
De Okavango Delta is het grootste inlandse moerasgebied van Afrika. Alle welbekende Afrikaanse dieren komen hier voor en lopen rond in een spectaculair contrast van droogte en water. Samen met een gids in een makoro (uitgeholde boomstam) rondgetoerd en 2 nachten geslapen met hyena`s, olifanten en nijlpaarden als achtergrond geluid. Geweldig!!
We hebben verschillende eilanden bezocht en al lopende zijn we olifanten, giraffen, gnoes, zebra`s, een buffel, een wilde kat, een nijlpaard en nogal wat raar gevogelte tegen gekomen. Je voelt je wel erg klein worden als je 80 meter van een stuk of wat olifanten staat! En geen geweer of niks mee! Echt een mooie ervaring...
Voor wie nog een paar mooie natuurplaatjes weet te waarderen...ik heb er een stuk of wat geupload!
Zoals gezegd, maandag naar Windhoek en dan weer back to normal hoop ik!
Cheers!
...was geweldig! Maar ook vorige week was een goede week, laat ik daar maar mee beginnen :).
Afgelopen zondag heb ik geen verhaaltje geschreven. Druk met schoonmaken en niet zoveel inspiratie. In ieder geval wil dit zeggen dat de avond ervoor zeer geslaagd was! Met een man of 6-7 lekker gebraaid en gebierd. Bijna was er geen bier geweest omdat er op zaterdagmiddag na enen geen alcohol meer verkocht word. Dat was ik even vergeten...Gelukkig wilde de Spar medewerker wel een oogje dichtknijpen. 2 Treetjes in een doos gegooid en afrekenen maar.
Op werkgebied heb ik vorige week voornamelijk mijn presentatie en achterliggende info `in elkaar geflanst`. Zoals gezegd ga ik op middelbare scholen voorlichting geven over de activiteiten van de beide gemeenten, het hoe en wat en waarom van droge toiletten en sanitatie gerelateerde ziekten. Een drukke week gehad met als hoogtepunt de presentaties op Epako High School. Drie lesuren volgepraat, een grade 12, 11 en 10. Het ging goed en ze waren ook best geintreseerd leek mij als amateur leraar :). Heb er de tekenwedstrijd aan gekoppeld waar leerlingen door het visualiseren van de do`s en don`ts van het droogtoilet prijzen kunnen winnen. De winnende tekeningen komen in de toiletten te hangen, je komt in een nationale krant met foto (+ infostukje toiletten) en winnaars krijgen 50 dollar per winnende tekening. Ben benieuwd!! Hoop dat er echt wat leuks uitkomt.
Maandagmorgen nog even naar de bouwsite gegaan....en ja! De 5 aannemers zijn begonnen met bouwen nadat ze vorige week maandag dan eindelijk de contracten hebben ondertekend!! Maandag middag toch besloten om naar Windhoek te gaan....
Ik had een maand geleden een paar keer met een zotte Belg (Paul) gesproken en hij vroeg me of ik met hem en zijn zoon (die overkwam uit Belgie) voor een paar dagen mee wilde naar het nationale park Ethosha. Graag!! Hoewel hij het vooral vanuit financieel oogpunt bekeek, hij koppelde mijn gezelschap meteen aan stuk minder kosten voor hemzelf, wilde ik graag mee want Etosha is een van Afrika`s mooiste nationale parken (naar `t schijnt).
Twee weken geleden is Paul rond gaan reizen met zijn zoon en helaas werd zijn telefoon gejat! Ik was niet meer zeker van de precieze dag waarop we besproken hadden dat we zouden gaan en het kroegpraat van de maand hiervoor was nou ook niet zo bindend dat ik er zeker van was dat hij er zou staan...Ik kon hem telefonisch dus niet meer bereiken! Heb hem natuurlijk nog wel gemaild om e.e.a. te bevestigen maar geen reacties gekregen...Anyhow, ik dacht ik ga toch maar, mocht hij niet komen dan maak ik er een dagje Windhoek van!
Gelukkig bleek dat hij sliep in hetzelfde backpackers lodge als waar ik sliep!! We hadden gezegd dat dat wel een goed vertrekpunt zou zijn en zowaar ze waren er (en ik ook :)). Mooi dus! Reis ging door! Paul bleek een nogal gestreste rijder...Helaas mog ik het stuur niet overnemen, en bij elke inhaalactie dacht ik dat het de laatste in mijn leven zou zijn. Een vermoeide autorit dus, ongeveer 600 km lang. Paul kauwt nicotine kauwgom en rookt pure nicotine via een elektrisch rookaparaatje...hij rookte altijd 2 pakjes maar daar is hij mee gestopt. Ondanks - of juist doordat - hij zoveel nicotine binnen kreeg was hij nogal gestrest en kan hij enorm raar uit de hoek komen. Na enkele bijna doodervaringen op de weg - ik weet nu hoe het voelt om al het bloed dat je hebt in je hoofd te hebben zitten - kwamen we eind vd middag aan in Ethosha...
Het park zelf is behoorlijk gevarieerd in landschap: zoutvlakte, savanne en wat meer beboste gebieden. Overigens zijn de bomen vaak niet hoger dan een meter of 5-6! Veelal struiken en een droog landschap. De waterpoelen zijn de plekken waar je de grootste kans op wild hebt, juist vanwege het feit dat het land zo droog is in deze tijd van het jaar. Het was prachtig, echt geweldig mooie dieren gezien...
Ik zou zeggen, check de foto`s maar dat lijkt me beter dan het verhaaltje te lezen...
Groeten!!
...aan een koud biertje, zittend bij de lodge Die Dam. Ik heb een mooi uitzicht op het stuwmeer en zit lekker in de schaduw van een oude boom. Vanmorgen toen het nog wat frisser was heb ik twee tenten opgezet. Ook hier, net zoals bij ons, is het zo dat Chinese troep goedkope troep is...die tent gaat dus niet gebruikt worden.
De geplande vierdaagse wandeltocht in Naukluft gaan we (de Belg, zijn 18 jarige zoon en ik) niet meer doen. Het was teveel korte termijn werk en zonder zelf een auto te huren is het erg lastig om de tocht te organiseren. In plaats daarvan gaan we rond 10 Juli naar het Etosha National Park. Het schijnt een supermooi park te zijn en ik heb er dan ook erg veel zin in!
Afgelopen week een gesprek gehad met de CEO, de manager der managers. Hoewel de gemeente Smallingerland de projectverwachtingen al meerdere keren duidelijk heeft aangegeven, heb ik ook mijn zorgen over het dry sanitation project uitgelegd (zie vorige verhaaltje). De CEO heeft me e.e.a. verduidelijkt over de rol die de raad inneemt in de gemeente. Kort samengevat: gekozen volksvertegenwoordigers die zonder de nodige specifieke kennis een oordeel vellen over adviezen van de managers. De raadsleden hebben de nodige overlevingsdrang, spelen graag politieke spelletjes spelen en zijn erg goed in het rekken van besluitvormingsprocessen.
Op advies van de CEO heb ik vervolgens een `letter of concern` geschreven. Hierin heb ik uitgelegd waarom het in ieder belang is dat er snel besluiten worden genomen en heb ik aangestipt over welke projectonderdelen er snel overeenstemming moet worden bereikt. Hij neemt de brief vervolgens mee naar de managers. De managers bereiden de besluiten voor en dan word de raad onder druk gezet om snel besluiten te nemen! Hopen dat het werkt!
Komende vrijdag zal ik vier presentaties geven op de Epako High School! Wel zin in, ik wil ze graag iets vertellen over de achtergronden van het droogtoilet project en de grote voordelen die een droogtoilet heeft t.o.v. een spoeltoilet. Aan de presentatie gekoppeld heb ik een tekenwedstrijd opgezet. De bedoeling is dat ze de belangrijkste do`s and dont`s in het gebruik van een droogtoilet uitbeelden. De winnaar krijgt zijn plaatje(s) in de WC`s te hangen, komt met een foto in de krant en wint N$ 200,00. Ik hoop dat er wat moois uitkomt!
Komende week krijgt MegaSave de 120 dekens binnen die ik besteld heb. Ik ga ze meenemen zodra ik naar Donkerbos Sonneblom ga. Heb wel getwijfeld of ik iets mee moet nemen. Je wil de schooi en biets cultuur liever niet stimuleren. Maar ik heb besloten dat ze het wel erg goed kunnen gebruiken (het vriest hier `s nachts nog wel eens in de winter) en ik wil ze nog altijd heel graag allemaal bedanken voor onvergetelijke tijd ik er heb gehad in 2004!
Jullie nog een lekker weekend! En ik neem er nog eentje...
Groet Willem
De afgelopen week ben ik de realiteit van alledag wat beter gaan begrijpen. Normaal zou je zeggen, begrip en inzicht hebben in een situatie of van een gegeven is belangrijk, handig en altijd goed. In dit geval weet ik dat nog niet zo zeker...
Hoe kun je als gemeente en verantwoordelijke managers je plannen (je ideeen) uitvoeren zonder te plannen? Oftewel, hoe maak je het dry sanitatie project tot een succes zonder goede planning en het uitvoeren van bijbehorende taken? Een ophaaldienst om te sanitaire emmers te verzamelen, een ophaalschema, contracten voor toiletgebruik en bijvoorbeeld afspraken over waar de sanitaire emmers te legen zijn essentieel voor het slagen van het dry sanitatie project. Waar de ene verantwoordelijke zegt dat mensen niet verplicht zijn een toilet te nemen zegt de andere verantwoordelijk dat iedereen sowieso een toilet krijgt. De gemeente Gobabis kan de afstemming en uitvoering van deze zaken niet langer uitstellen. Binnen nu en een paar weken word er nota bene begonnen met de bouw van de toiletten! Gelukkig lijkt iedereen zich dat hier te realiseren, helaas handelt niet iedereen ernaar...
Een belangrijke spin in het web om deze praktische zaken uit te voeren is het Health Department en haar manager. Omdat de manager `alles weet`, is er slechts 1 mening die telt: de managers mening. Hoe sommige mensen, zoals de manager, het doen weet ik niet maar wanneer je met hen praat bestaat er slechts 1 realiteit (hun realiteit) en worden al jouw argumenten omgesmolten tot een monoloog en tirade van hun kant waardoor er een soort van dictator - voetvolk verhouding gecreerd wordt. Om in zo`n sfeer de manager aan te zetten tot het uitvoeren van taken is niet makkelijk.
Daarom ben ik de komende week van plan om de realiteit van alledag hier wat op te schudden. Ik wil de belangrijkste betrokkenen eraan herinneren dat er actie nodig is om de eerste 100 toiletten tot een succes te maken en dat resultaat van belang is, ook voor de gemeente Smallingerland...
Ondanks de `enigszins` negatieve beeldvorming van hierboven ;)), heb ik het hier zeker naar mijn zin. Ik wil binnenkort enkele presentaties geven op de middelbare scholen over de werking van het dry toilet en hoop wat vooroordelen weg te nemen. Veel mensen denken dat de toiletten stinken, dat ze onhygienisch zijn, dat ze een korte termijn oplossing zijn en dat het een stap terug in de geschiedenis is. Misschien ga ik nog een tekenwedstrijd uitschrijven waar de beste tekenaars hun afbeelding(en) van wat wel en niet in een droogtoilet gegooid kan worden aan de binnenkant van de toiletten terug kunnen vinden. En wat aandacht in de lokale krant?!
Gisteren verloren op `ons` voetbaltoernooi! Om half vier speelde we onze enige wedstijd, het toernooi kende alleen knock out speelrondes namelijk. Als echte Hollander natuurlijk gewoon een penatly opgeeist na de 1-1 uitslag en kon ik maar 1 ding doen...missen uiteraard! Gelukkig wist ik ongeschonden van het veld te komen na deze blamage en al met al was iedereen wel zeer tevreden over ons vertoonde spel. Leuk!
Spater!
