Tot nu toe heb ik eigenlijk alleen maar goede, aardige, positieve, welwillende mensen leren kennen in Namibie. Mensen die je graag een helpende hand toesteken en sociaal zijn. Sinds maandag weet ik dat er ook andere mensen zijn. Ik denk dat Namibie al het goede buiten de muren van het ministry of home affairs and immigration houdt, en dat ze al het slechte binnen die vier muren opsluiten.. Na een half uur voor een lege balie gestaan te hebben legde de vrouw, die rustig een krantje aan het lezen was, na vriendelijk aandringen van iemand voor mij in de rij, met tegenzin haar krantje weg en besloot om de rij van 20 mensen dan maar te helpen. Ze ging zitten en vertelde me dat mijn toerist permit aanvraag (tot 22 Okt) was goedgekeurd!! Joehoe!! Als ik bij die andere balie even wilde betalen. Ja hoor! Ik kom terug bij de eerste balie, krijg mijn paspoort en zie een `verlenging` tot 10 Augustus. HUH? Ik mocht al tot 26 Augustus blijven, hoe kun je me dan een `verlenging` geven tot 10 Augustus?! Kut, klote! Praten word ons onmogelijk gemaakt door de zorgvuldig op geluidsdempende kwaliteiten geteste plastic wand. Ik word via een papiertje op de hoogte gesteld dat ik bij Ernest moet zijn, de office manager immigration. Zo dacht ze, die is weg. Volgende! Ik stel me voor aan Ernest en vertelde hem dat er naar mijn idee een foutje moet zijn gemaakt omdat ik maar verlenging tot 10 Augustus had gekregen. `So, you think you are the expert now!?` Ehhh, nee. Maar het is als toerist toch mogelijk om een verlenging te krijgen van 3 maanden? `No, you are misinformed.` Hmmm...wat een lul! Ik weet dat het kan... Ik geef aan dat ik 120 dekens wil doneren aan Donkerbos, dat dat (vanwege logistieke redenen) nog niet heeft kunnen gebeuren en pas begin oktober kan. Helpt ook niet. Helaas kan ik hem niet zeggen dat ik vrijwilligerswerk doe bij de gemeente omdat ik op een toerist permit het land in ben gekomen! Vrijwilligerswerk of gewoon werken is dan verboden...Uiteindelijk neemt Ernest neemt mijn paspoort mee, maakt van 10 Augustus, 10 September en laat me achter bij de receptie. Hier schieten we nog niks mee op!! Tessa en ik willen reizen tussen 17 Sept en 12 Okt. Gelukkig kom ik iemand tegen die me wil helpen (werkt er denk ik nog niet zo lang). Met hem gaan we van de ene naar de andere persoon. De hulpvaardige reacties varieerden van: `Not my department` en `You should have made an appointment` tot `I am eating my early lunch`. Ondertussen komen we Ernest nog een keer tegen voordat we bij de vijfde persoon, de deputy manger aankomen. Nee, kan me ook niet helpen. Hij vraagt zich af voor welke NGO ik werk als ik dekens wil doneren....Uiteindelijk spreek ik om half zes zelfs nog de chief of home affairs and immigration. Maar nee, mij rest slechts 1 optie en dat is de honourable minister of home affairs and immigration zelf via een brief vragen om een uitzonderingspositie. Jaja...en dat gaat lukken.... Teleurgesteld ga ik terug naar de cardboardbox backpackers in Windhoek. Denkend dat we de reis wel kunnen vergeten...De volgende ochtend weer naar de receptie gegaan en gezegd dat ik Ernest wilde spreken. Ernest riep me naar boven. Terwij ik stond de wachten voor het stalen hek drukt Ernest zijn vinger in het vingerprint apperaatje; de deur ging open. Ik kom op een kamer met 2 andere immigration officers. De een speelt met zijn telefoon, de anders leest een krant. Ernest komt er bij zitten en ik moet mijn verhaal vertellen: toerist, 2004 hier geweest, prachtig land, altijd willlen terugkomen, dekens doneren in donkerbos sonneblom, al jaren deze reis gepland met vriendin, ze kon niet eerder komen ivm werk...`Jouw story is cock! One time you say this, the other time you say that`. Ehmm, nee hoor! Ik leg uit dat het precies overeenkomt met wat ik verteld heb op het aanvraagformulier. Okee..., hij lijkt overtuigd en zegt me dat ik mijn ticket moet rebooken. Ernest is het er niet mee eens...Uiteindelijk moet het maar dan, ik moet mijn ticket vandaag nog rebooken naar rond de 20 Okt en om 15.00 uur terugkomen. Misschien dat ze dan iets kunnen doen. Zeg maar dankie zegt Ernest. Ik zeg, maar natuurlijk bedankt ik ben erg blij! `Ha`, zegt Ernest, `Se maar nie dankie nie, jij het jouw permit nog nie`. Okeeee..... Drie uur, ik ben terug met mijn paspoort en nieuwe ticket. Hup, inleveren die hap, maar ze hebben `geen tijd` voor me. Kom morgenochtend 9 uur maar terug. s Avonds hoop ik maar dat ze me niet natrekken via internet b.v. en er achter komen dat ik bij de gemeente werk...Tja wat gaat er dan gebeuren? Woensdag 9 uur. Ik vraag de receptionist of ze Ernest wil bellen ik heb een afspraak met hem. Ze is te lui om op te staan en wil het eigenlijk niet doen. Als ik bel neemt ie toch niet op zegt ze... Uiteindelijk doet ze en geeft ze de telefoon aan mij. `Yes, no, I do not have time. Come back at eleven`... Opnieuw sta ik voor de stalen deur. Ik wil Ernest niet roepen want, ik heb het gevoel dat ie daar wel eens sjagerijnig van kan worden. Ik wacht tien minuten en er komt iemand van boven die dezelfde gang in moet. Hij legt zijn vinger op de plaat en we lopen de gang in. Ik word Ernest zijn kamer in geleid en hij zit daar met dezelfe kerel van gister. `Are we done with this guy?` Ik denk: Ja ja ja! Ik moet op de gang wachten. Na een half uurtje hoor ik een paar stempels knallen en krijg ik mijn paspoort. Ik kijk op de stempel en er staat permitted to stay untill 15th October! Joehoe!!